‘कहो ना प्यार है‘ हा चित्रपट २००० मध्ये प्रदर्शित झाला होता. या चित्रपटाद्वारे राकेश रोशन यांनी त्यांचा मुलगा हृतिक रोशनला लाँच केले. आणि त्या अभिनेत्याने धमाकेदार पदार्पण केले. असे म्हटले जाते की देव आनंद आणि राजेश खन्ना सारख्या स्टार्ससाठी जी क्रेझ होती, तीच क्रेझ मुलींमध्ये हृतिक रोशनसाठी दिसून आली. त्याला लग्नाचे प्रस्ताव आले. वृत्तानुसार, रक्ताने लिहिलेली पत्रे देखील सापडली आहेत. काहींना त्याच्या नृत्याचे वेड लागले तर काहींना त्याच्या हुशारीचे. पण, त्या काळातील ती मुले आणि किशोरवयीन मुले आता मोठी झाली आहेत. हा चित्रपट पाहताना त्याचे अनुभव आणि आठवणी काय आहेत? बघुयात…
मूळची कानपूरची आणि आता दिल्लीत काम करणारी दीपाली पोरवाल म्हणते, ‘कहो ना प्यार है’ प्रदर्शित झाला तेव्हा मी ७-८ वर्षांची होते, त्यामुळे पहिल्या दिवसाची, पहिल्या शोची क्रेझ नव्हती हे स्पष्ट आहे. पण, मी जेव्हा जेव्हा ते पाहिलं तेव्हा तेव्हा ते त्या काळातील आवडत्या चित्रपटांच्या यादीत यायचं. काजोल आणि शाहरुख खानच्या सदाबहार जोडीमध्ये, हृतिक रोशन आणि अमिषा पटेलची जोडी ताज्या हवेच्या झुळूकसारखी होती. गाडीत बसून अमिषा लिपस्टिक लावत होती आणि हृतिक तिच्या शेजारी सायकलवर बसला होता तो सीन मला अजूनही चांगला आठवतो. लहान वयातही ही जोडी खूप आशादायक दिसत होती, त्यातील गाणी लोकप्रिय झाली आणि मन अशा एका अनोख्या प्रेमकथेचे स्वप्न पाहू लागले. चित्रपटात सर्वकाही होते – मैत्री, प्रेम, कुटुंब, सुंदर लोकेशन्स, अॅक्शन, नातेसंबंधांची गुंतागुंत… मला नक्की आठवत नाही पण पुढची काही वर्षे, जेव्हा जेव्हा हा चित्रपट टीव्हीवर यायचा, तेव्हा मी तो नेहमीच पाहायचो… आणि इतकी वर्षे उलटून गेल्यानंतरही त्यातील मुख्य गाणे अजूनही अगदी नवीन वाटते.
दिल्लीतील सुप्रिया श्रीवास्तव म्हणतात, ‘जेव्हा हा चित्रपट प्रदर्शित झाला तेव्हा मी १२ वर्षांची होते आणि ७ वी मध्ये शिकत होते. मला हा चित्रपट खूप आवडला आणि मी हृतिक रोशनबद्दल वेडा झालो. मग येथूनच माझे पत्रकार होण्याचे स्वप्नही सुरू झाले. त्या काळात सोशल मीडिया नव्हता. हृतिक रोशनच्या मुलाखती वर्तमानपत्रे, मासिके आणि वृत्तवाहिन्यांमध्ये सर्वत्र झळकत होत्या. मला नेहमीच हृतिकला भेटायचे आहे असे वाटायचे. मला गर्दीचा भाग व्हायचे नव्हते. जेव्हा मी हृतिकच्या मुलाखती पाहिल्या तेव्हा मला वाटले की हे लोक त्याच्याशी थेट बोलत आहेत आणि हाच योग्य मार्ग आहे. मग मी वर्तमानपत्रात त्याच्याबद्दल वाचायला सुरुवात केली. मग मी मास कॉमचा कोर्स केला आणि पत्रकारितेत आलो. तथापि, मी मोठा होत असताना, माझी बालपणीची स्वप्ने कुठेतरी हरवली, पण आठवणी अजूनही ताज्या आहेत.
उत्तर प्रदेशातील खुर्जा येथील रहिवासी कुलदीपिका शर्मा म्हणते की, हा चित्रपट प्रदर्शित झाला तेव्हा ती सात वर्षांची होती. ती म्हणते की तिने घरी व्हीसीआर (व्हिडिओ कॅसेट रेकॉर्डर) वर चित्रपट पाहिला. चित्रपटात रोहित (ऋतिक रोशन) मरण पावला तेव्हा तीही रडू लागली. अमिषा पटेलला रडताना पाहून मला रडावंसं वाटलं. त्याच वेळी, मूळची शिमला येथील स्मृती शर्मा म्हणते की हा तिचा पहिला चित्रपट आहे, जो तिने तिच्या पालकांसोबत सिनेमात पाहिला होता. स्मृती म्हणते, ‘मी हा चित्रपट माझ्या पालकांसोबत चंदीगडमधील बत्रा थिएटरमध्ये पाहिला. हा माझा थिएटरमधील पहिला चित्रपट होता.
नवी दिल्ली येथील रहिवासी उदय भान यांनीही या चित्रपटाशी संबंधित आपला अनुभव शेअर केला आहे. त्यावेळी तो १८ वर्षांचा होता, असे त्याने सांगितले. तो म्हणतो, ‘मी हा चित्रपट नवी दिल्लीतील मॉडेल टाऊनमधील अल्पना सिनेमा या थिएटरमध्ये पाहिला. जरी आता हे सिनेमा हॉल बंद झाले असले तरी चित्रपटाच्या आठवणी ताज्या आहेत. विशेषतः तिच्या महागड्या गाडीतून उतरून हृतिकच्या सायकलवर बसल्याचे दृश्य अजूनही माझ्या डोळ्यात कोरले आहे.
दैनिक बोंबाबोंबचा व्हॉट्सॲप ग्रुप जॉईन करण्यासाठी या लिंकवर क्लिक करा
हेही वाचा
रजनीकांतच्या ‘जेलर २’ची प्रतीक्षा संपणार, या दिवशी रिलीज होणार दोन प्रोमोज
